ป่าไม้จำเป็นต้องเป็นสีเขียวเสมอไป แต่อาจเป็นสีเหลือง สีแสด สีแดง หรือทุกสีที่เล่ามาปะปนกันก็ได้...นี่คือช้อสรุปสั้นๆ จากมหาทริปชมใบไม้เปลี่ยนสีที่ญี่ปุ่น...แม้จะไม่ใช่ประสบการณ์เดินชมใบไม้เปลี่ยนสีครั้งแรกในชีวิตของผม แต่การได้เห็นใบไม้ ต้นไม้ เต็มภูเขาในสีที่แปลกตาออกไปติดต่อกันวันแล้ววันเล่าก็เป็นบรรยากาศที่แตกต่างออกไปไม่น้อย บอกตรงๆ ว่า ไปญี่ปุ่นคราวนี้ ผมไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นมากเท่าครั้งก่อนๆ มันคงเป็นไปตามกฏการลดลงของผลได้ ตามหลักเศรษฐศาสตร์ขั้นพื้นฐาน เพราะเวลาเรามีบางสิ่งแต่เพียงน้อย เราก็มักจะตระหนักในคุณค่าและให้ค่ากับมันม้ากมาก แต่ลองได้มีสิ่งเหล่านั้นมากขึ้น ความพอใจ ความตื่นเต้น หรือคุณค่าที่เราให้กับมันกลับลดลงเป็นลำดับ... ลองได้ชมใบไม้เปลี่ยนสีสวยๆ มากเข้า ก็เริ่มหมดค่า การใช้เวลาในญี่ปุ่นนานและหลายครั้งเข้าก็เริ่มไม่น่าตื่นเต้นเหมือนเคย ผมไม่ได้บอกว่ามันน่าเบื่อหรอกนะ ก็แค่มันไม่น่าเร้าใจเหมือนครั้งก่อนๆ เท่านั้นเอง ถึงผมจะผลักดันตัวเองให้ออกไปสัมผัสมุมใหม่ๆ ของหมู่เกาะมหัศจรรย์แห่งนี้เพิ่มเติม แต่ยังไงเสีย ญี่ปุ่นก็เปรียบเสมือนภาพยนตร์ของผู้กำกับคนเดิมที่ผมชมผลงานของเขามาหลายรอบแล้ว เลยรู้สึกชินๆ พอจะคาดเดาสิ่งที่จะเห็นต่อไปได้...ญี่ปุ่นสีส้มอาจงดงามตระการตา แต่ไม่น่าตื่นเต้นนักหากเทียบกับการได้เดินทางในดินแดนใหม่หมดจด