เวลาเดินทางไปไหนไกลๆ คุณนึกถึงพาหนะอะไรบ้าง...เครื่องบิน รถยนต์ รถไฟ รถบัส...แล้วกับการเดินทางใกล้ๆ ในเมืองบางกอกล่ะ...แท็กซี่ รถไฟฟ้า รถเมล์ สามล้อ รถยนต์...แต่คงไม่ใช่รถไฟ...ทำไมล่ะ ในขณะที่เมืองใหญ่อื่นๆ มีรถไฟให้บริการชาวเมืองเป็นเรื่องปกติ แต่ในบ้านเรา รถไฟมีไว้เพื่อการเดินทางไปต่างจังหวัดหรือตามชานเมืองเท่านั้น ลองใครบอกเพื่อนว่าจะนั่งรถไฟจากหัวลำโพงไปสามเสน เพื่อนคงมองกลับมาด้วยสีหน้างงๆ และเปรยว่า "แกว่างนักเหรอ"...บ่ายวันพฤหัส เผอิญผมมีธุระแถวหัวลำโพง แถมมีเวลาร่วมสองชั่วโมงก่อนถึงเวลานัดทานอาหารค่ำที่บ้านอาจารย์ท่านหนึ่งแถวสถานีสามเสน ผมเลยตัดสินใจเปลี่ยนบรรยากาศ ไปลองนั่งรถไฟป้ายเดียวดู พอถึงหน้าเค้าน์เตอร์ขายตั๋ว ผมถามว่าจะไปสามเสน เจ้าหน้าที่ก็ยื่นตั๋วมาให้พร้อมบอกว่าชานชาลาที่ 7 ไม่ต้องเสียเงิน ผมยืนงงอยู่ครู่หนึ่งถึงเรียบเรียงความคิดได้ว่ามันคือ "รถไฟฟรีเพื่อประชาชน"...รถไฟขบวนนี้วิ่งไปถึงลพบุรี นัยว่าคงเป็นรถชานเมืองอะไรเทือกนั้น ผมขึ้นไปนั่งอ้อยอิ่งบนรถไฟได้สักสิบห้านาที รถไฟก็เริ่มเคลื่อนตัวช้าๆ ผ่านโรงซ่อม ชุมชนผู้รุกล้ำพื้นที่สองข้างทางรถไฟ ก่อนจะไปหยุดนิ่งอีกครั้งก่อนข้ามถนนแยกยมราช พอข้ามเสร็จก็มาหยุดรอขบวนรถอีกร่วมสิบนาที ผมพยายามดื่มด่ำกับตารางเวลาแบบยังไงก็ได้เพราะสายเสมออยู่แล้วของรถไฟไทย คิดเสียว่ายังไงก็เป็นประสบการณ์การเดินทางในเมืองใหญ่แบบชิลๆ...สรุปแล้วทริปรถไฟจากหัวลำโพงไปสามเสนใช้เวลาครึ่งชั่วโมง นั่นคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนในตัวเองอยู่แล้วว่าเหตุใดการนั่งรถไฟแค่ป้ายเดียวจึงไม่อยู่ในระบบคิดของชาวบางกอก