วันอาทิตย์ที่ผ่านมาผมตื่นนอนในสภาพงัวเงียสุดๆ ก็แทนที่จะได้นอนเต็มอิ่มในคืนวันสุดสุปดาห์ ผมกลับต้องมานั่งเม้าท์กับเพื่อนที่มาค้างคืนที่บ้านจนถึงตีสามครึ่ง พอลากสังขารลงจากเตียงได้ผมก็รี่ไปเปิดหน้าต่าง ลมหนาวที่พัดเข้ามาช่วยปัดเป่าความสลึมสลือได้เป็นปลิดทิ้ง อากาศเย็นสบายขนาดนี้ จะซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มในห้องแอร์คงเสียดายแย่ แถมวันนี้ยังเป็นวันพิเศษที่ผมจะได้พบหน้าเพื่อนพ้องชาวสเปซหลายๆ คนที่เคยแลกเปลี่ยนคอมเมนต์กันเสียด้วย...หลังจากกำชับเพื่อนที่ยังนอนซมอยู่ใต้ผ้าห่มให้ล็อคประตูห้องเรียบร้อย ผมก็มุ่งสู่จุดนัดหมาย ในใจยังกังวลนิดๆ ว่าเราไปช้ากว่าเวลานัดตั้งชั่วโมงครึ่ง แต่ปรากฏว่าผมไม่ใช่สมาชิกคนสุดท้ายที่ไปถึงสวนรถไฟหรอกคับ...พูดถึงสวนรถไฟ ผมหลงใหลสวนสาธารณะขนาดใหญ่แห่งนี้ในช่วงฤดูหนาวเอามากๆ ยิ่งตอนใบไม้เริ่มกลายเป็นสีเหลืองอ่อนๆ ด้วยแล้ว ยิ่งเป็นบรรยากาศสุดโรแมนติกชนิดที่ไม่คิดว่าจะหาได้ง่ายๆ ในบางกอก...สมาชิกชาวสเปซเริ่มต้นกิจกรรมวันมี้ตติ้งด้วยการเดินทางไกลตัดสวนรถไฟ เดินไปเดินมาขาก็เริ่มสั่นเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงท้องกันเลย พอเจอร้านอาหาร สี่สมาชิกเลยจัดการระดมสั่งแบบไม่ยั้งคิด เสียดายอยู่นิดว่ารสอาหารไม่ค่อยเวิร์ค พอเติมพลังเสร็จก็ได้เวลาทำกิจกรรมลำดับต่อไป ซึ่งจะเป็นสิ่งอื่นใดไปไม่ได้นอกจากการปั่นจักรยานรอบสวน ระหว่างทางเราแวะชมสวนผีเสื้อ ถ่ายรูป พูดคุย ส่วนที่ผมติดใจที่สุดคือป้ายที่เขียนว่า "ห้ามถ่ายแบบ"...เคยมีใครยกกองถ่ายมาที่นี่หรือไงเนี่ย จากนั้นก็ถึงเวลานั่งพูดคุยทำความรู้จักกัน ผมในฐานะผู้มาใหม่ เพราะไม่เคยมีโอกาสได้ร่วมมิ้ตติ้งกับชาวสเปซกับเค้าสักที จึงต้องแนะนำตัวเล็กๆ น้อยๆ วาระการประชุมหลักในวันนั้นคือการลงมติเลือกสถานที่เที่ยวในทริปต่อไป ดูเหมือนทุกคนจะพอใจกับทริปหัวหิน และคงต้องคอยติดตามดูต่อไปว่าทริปนี้จะเกิดขึ้นจริงหรือไม่...เวลาในวันหยุดมักเดินเร็วผิดปกติเสมอ วันนี้ก็เช่นกัน ผมยังมีนัดกับเพื่อนอีกคน จึงต้องลาเพื่อนๆ ชาวสเปซไปก่อนเวลาอันควร เอาล่ะ ยังไงเสียก็ได้ปั่นจักรยานในสวนร่วมกันแล้ว คราวหน้าคงได้มีโอกาสพบกันใหม่ ต้องขอบใจเทคโนโลยีที่ช่วยให้ผมได้พบเพื่อนใหม่อีกกลุ่มคับ